Rehabilitacja w przewlekłym bólu lędźwi – ile trwa , komu może się przytrafić?

Do gabinetu pół roku temu trafia pacjentka z przewlekłym bólem lędźwi. 30 lat,  aktywna, 2 lata po porodzie. W wywiadzie dowiadujemy się, że cierpi od 3 miesięcy na ból odcinka lędźwiowego, który się nasila. Po lewej stronie, promieniujący do nogi lewej z zaostrzeniem obecnie. Pacjentka zrobiła już badanie obrazowe (rezonans magnetyczny), które wykazało protruzję krążka międzykręgowego l5/S1 z modelowaniem worka oponowego, spłyca zachyłki boczne dochodząc do korzeni nerwowych. Neurolog proponuje leczenie zachowawcze, w stanie ostrym leczenie przeciwzapalne (farmakologiczne) oraz rehabilitację.

Pacjentka nie była w stanie wykonać skłonu w przód. Obciążyć lewej nogi ani stać w pozycji wyprostowanej. Pozycja siedząca była bolesna.

W pierwszej kolejności rehabilitacja pacjentki skupiała się na odzyskaniu ruchomości kręgosłupa - wdrożyliśmy bezbolesne ćwiczenia oraz na znalezieniu bezbolesnych pozycji ułożeniowych. Dodaliśmy do tego terapię manualną rozluźniającą mięśnie przykręgosłupowe – poprawienie drenażu stanu zapalnego.

Po tygodniu pacjentka nie czuła już bólu. Jednak celem terapii było przywrócenie pacjentki do pełnej sprawności i aktywności zawodowej zmniejszając ryzyko odnowienia się lub pogłębienia urazu.

Rehabilitacja kontynuowana była w naszej klinice w strefie siłowni gdzie możemy nałożyć pełne obciążenia adekwatne do stanu pacjenta. Wdrożyliśmy więc stopniowy trening mięśni brzucha najpierw w połączeniu z oddechem i utrzymaniem pozycji. Wzmacnialiśmy następnie mięśnie pośladkowe i mięśnie pleców. Rehabilitacja przebiegała pomyślnie a pacjentka w tej chwili wróciła do jazdy na rowerze, biegania. W zaleceniach dalszych ma utrzymanie treningów siłowych 2 razy w tygodniu według naszych zaleceń.

W tym przypadku rehabilitacja polegała w pierwszej kolejności na zmniejszeniu obciążenia i zredukowaniu bólu a w dalszej kolejności po ustąpieniu objawów reedukacji i stopniowym możliwym w danym czasie dla pacjentki obciążaniu układu ruchu. Pacjentka od samego początku była wprowadzana w aktywność co według aktualnych badań ma największe znaczenie dla rehabilitacji w bólu odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Proces gojenia takiego urazu może trwać od pół roku do roku.

Przytaczamy przypadek tej pacjentki, która była zmuszona rezygnować z wysokiego poziomu aktywności, pojawiła się też obawa przed ruchem i przekonanie, że ruch szkodzi. Bóle odcinka lędźwiowego mogą dotyczyć niemal każdej osoby. Wielu pacjentów również ma obawę przed ponownym urazem w konsekwencji zmniejszają swoją aktywność.  Dlatego tym bardziej istotna jest praca fizjoterapeuty jako przewodnika i  modulatora obciążeń adekwatnych do możliwości pacjenta.

Nasza pacjentka czuje się pewnie dźwigając zakupy czy wkładając dziecko do fotelika samochodowego co świadczy o tym, że rehabilitacją osiągnęliśmy cel terapeutyczny.